Danielle van Schaik

Welkom op mijn site!

Zeker weten!

Er zijn twee zinnen die je niet van een aannemer wil horen. De eerste is de gevreesde klassieker ‘Mevrouw, kom eens kijken…’ Niet alleen vanwege dat Mevrouw, waardoor je je direct zestig-plus voelt en tevens slavenhouder op een koloniale katoenplantage, maar omdat deze zin in bijna alle gevallen betekent dat er stront aan de knikker is. Letterlijk, in ons geval een paar jaar geleden…
Het toilet liep al tijden niet goed door, en wat leek op een simpele routineklus voor de plaatselijke loodgieter, bleek een verborgen gebrek met vertrekkende gevolgen. De antieke rioolbuizen waren destijds verkeerd om gelegd, zodat al het toiletpapier bleef hangen aan de randen. Het gevolg laat zich raden: een megaprop die zo’n verstopping veroorzaakte dat het WC-papier plus bijbehorende uitwerpselen zich al een weg hadden gebaand naar de regenpijp! Mevrouw kwam kijken, zag de bruinige drab die zich langzaam maar zeker door de hele achtertuin verspreidde, kon alleen maar kokhalzend knikken ter toestemming om de gehele riolering te renoveren tot aan de openbare weg, en betaalde de gepeperde rekening.

De andere misselijkmakende zin kwam vorige week als donderslag bij heldere hemel. Ik had het tot in de puntjes voorbereid, deze verbouwing. Inclusief mood-boards,plattegronden op millimeterpapier, en talloze bezoekjes aan showrooms. Na maanden wikken en wegen, passen en meten, ellenlange discussies met man, en uren surfen op internet had ik het plan strak op papier: Een uitbouw met openslaande deuren, schuin aflopend dak en convectorput als verwarming.
De aannemer kwam, boog zich over de tekening, streek over zijn kin en zei: ‘Weet je het zeker?’
De Verboden Vraag! Mijn echtgenoot verschoot van kleur en probeerde de man paniekerig met zijn ogen te waarschuwen, maar het was al te laat. Ik weet namelijk niets zeker. Nooit. En net als ik denk dat ik iets wel zeker weet, begin ik toch weer te twijfelen. De laatste keer dat ik volmondig ‘ja’ zei op de vraag ‘weet je het zeker’, was toen we overwogen om aan kinderen te beginnen. En achteraf ben ik daar toch niet meer zo van overtuigd.

Met dat zinnetje werden mijn verbouwplannen in één klap met de grond gelijk gemaakt. Want misschien had hij wel gelijk, de aannemer. Misschien was het plafond op mijn tekening wat aan de lage kant, en moesten we überhaupt wel aan openslaande deuren beginnen? Dan toch maar vloerverwarming, en het muurtje van de bijkeuken een stukje naar links? Ineens stonden alle opties weer open.
‘Hoezo, weet je het zeker?’ vroeg ik huiverend aan de aannemer. Die haalde zijn schouders op. ‘Gewoon. Het is nogal een dure ingreep. Dan moet je het wel zeker weten.’
Inmiddels weet ik één ding heel zeker: hierna gaan we nooit meer verbouwen!