Danielle van Schaik

Welkom op mijn site!

Romcom

Romcom

Hoog in de top tien van mijn lijstje ‘Dingen die ik eigenlijk niet zou moeten doen’ staat het item ‘Romantische films kijken’. Omdat ik er ongelukkig en chagrijnig van word. Helaas is het makkelijker gezegd dan gedaan, zo’n filmverbod. Vooral rond Valentijnsdag word je op televisie doodgegooid met verleidelijke romcoms. Meestal kan ik mezelf dan toch niet beheersen, en kruip ik zwijmelend op de bank. In het begin gaat alles prima. Ik droom weg bij het zien van Zac Efron, Richard Gere, Colin Firth, of welk lekker ding er op dat moment dan ook de hoofdrol speelt. Kijk hem eens galant zijn, onderhoudend, vrolijk en verleidelijk! Is hij niet geweldig, met zijn gespierde torso, zijn ontwapenende glimlach, en die bruine puppy-ogen?
En dan begint de ellende. Tijdens het eerste reclameblok gluur ik eens naar de hoofdrolspeler in mijn eigen leven. Moet je hem daar nou zien zitten, onderuitgezakt op z’n stoel, met die eeuwige i-Pad in z’n handen. Wanneer bracht hij eigenlijk voor het laatst bloemen voor me mee? En dan bedoel ik zo’n boeket uit de film, niet dat lullige bosje zanderige narcissen dat hij vorig jaar op de markt had gescoord.
Tegen de tijd dat de tweede commercial break begint, is het hek van de dam. De Grote Vergelijkingsshow in mijn hoofd draait op volle toeren. Waarom is mijn leading man niet zo leuk, knap en Amerikaans als Hij-in-de-film? Is het nu echt zoveel gevraagd om een beetje je best te doen in een relatie? Waarom moet alles eigenlijk altijd van mijn kant komen? Hugh Grant kan toch ook al die romantische dingen bedenken? En wedden dat Patrick Dempsey nooit de hele avond achter zijn computer of Studio Sport zit? Die is vast superattent, geeft zijn vrouw non-stop complimentjes en aan het eind van de dag neemt hij haar mee uit eten in een fancy restaurant. En ik? Ik zit opgescheept zit met Mister Boring en een pan hutspot!
Tegen het eind van de film, als the happy couple nog lang en gelukkig leeft, komt het stoom uit mijn oren en heb ik besloten een flitsscheiding aan te vragen. Ik ben nog relatief jong. Nu kan het nog. Als ik volgende maand vertrek, kan ik met kerst in de armen van Jake Gyllenhaal, Ryan Reynolds, hell, desnoods Johnny Depp liggen.
Terwijl de credits over het scherm rollen, spring ik woedend van de bank, op weg naar de computer om de eerste de beste advocaat én vlucht naar L.A. te googelen. Mister Boring kijkt op. ‘Was het leuk?’ vraagt hij. Ik bal mijn vuisten. ‘I’m leaving you!’ wil ik terug schreeuwen. Maar op het moment dat ik mijn mond open doe, loop ik langs de spiegel. En waar ik om een of andere reden het beeldige hoofd van Emma Stone, Julia Roberts of Keira Knightley had verwacht, zie ik ineens mezelf. Vrouw van middelbare leeftijd, moeder van twee kinderen met een ontevreden hoofd vol rimpels en verkrampte kaken. Daniel Craig ziet me aankomen: Mrs Boring. Gefrustreerd sjok ik terug naar de bank. Mister Boring knikt begripvol. ‘Kopje thee dan maar?’ Zijn blauwe puppy-ogen kijken me vol medelijden aan.
Voorlopig geen romantische films meer. Real-life soap is misschien meer mijn genre.