Danielle van Schaik

Welkom op mijn site!

Poldermodel

Poldermodel

Weinig mensen weten dit, maar ik heb een Indische vader. De reden waarom bijna niemand dit ziet, is omdat ik een erg Nederlandse moeder heb. Zo’n blonde met groene ogen uit een Delfts blauwe familie. Ik lijk op ze. Van mijn Hollandse opa erfde ik lange benen en een blanke huid. Van zijn vrouw kreeg ik helaas het achterwerk ‘Poldermodel’. Wat er van de Indische kant overbleef? Niet veel. Bruine ogen, een voorliefde voor alles dat met eten te maken heeft, en een niet aflatend gevoel voor drama. Het had natuurlijk andersom moeten zijn: de frêle lichaamsbouw van mijn Indische oma gecombineerd met de Hollandse nuchterheid van mijn moeders kant. Maar helaas had de natuur anders beslist.
‘Wat vind jij van mijn achterwerk?’ vroeg ik mijn echtgenoot een poosje geleden. ‘Uitstekend,’ antwoordde hij zonder op te kijken. Ik draaide nog een rondje voor de spiegel. Hij had gelijk. Mijn billen staken een schrikbarend eind uit. Vanaf de zijkant gezien minstens tien centimeter te veel. Allemaal de schuld van die ellendige koolhydraten! Waar je vroeger nog weg kwam met een brooddieet, is elke vorm van koolhydraten tegenwoordig de bron van het kwaad. Deze Al Quaida van de voedingsmiddelen zorgt er namelijk voor dat iedere hap pasta linea recta naar de vetcellen wordt getransporteerd. En in mijn geval rechtstreeks naar Poldermodel.
Tijd voor actie, besloot ik voor de zoveelste keer. Dus at ik beleg zonder brood, saus zonder spaghetti, tafel zonder rijst, appels zonder taart. Mijn god, wat was het afzien! Want uitgerekend de koolhydraat behoort tot mijn favoriete snacks! Maar ik hield vol. En het resultaat was….verbluffend. Na twee maanden was ik graatmager. AAN DE BOVENKANT! Terwijl ik mijn ribben kon tellen en de vellen onder mijn kin hingen, had mijn achterwerk zich geen reet van het regime aangetrokken. Koolhydraat-arm eten bleek voornamelijk mijn gezicht te hebben vermagerd. Met lede ogen in hun holle kassen zag ik in de spiegel dat de rimpels en groeven zich hadden verdriedubbeld. ‘Hè? Ben jij pas 42?’ riep een (ex)kennis die dag verbaasd. Dat was de druppel. Nog dezelfde middag haalde ik een pak zelfrijzend bakmeel uit de kast en bakte een overheerlijke  carbocake. Daarna at ik een half  stokbrood. Poldermodel tintelde van plezier; het was ongeschonden uit de strijd gekomen.
En net toen ik mezelf huilend op de bank wilde storten met een schuldgevoel, ging de telefoon. Een vriendin. Haar neef, een jonge knul, bleek kanker te hebben. Ineens zag ik alles in perspectief. Zelfs Poldermodel.