Danielle van Schaik

Welkom op mijn site!

Kerstpakket

Ik ben dol op kerstpakketten. Er gaat niets boven het open ratsen van zo’n kartonnen doos en het woelen door het hooi of plastic wokkels, om vervolgens triomfantelijk een blikje ragout in de lucht te steken. Misschien is het een dingetje uit mijn jeugd; ik was tot mijn dertiende niet weg te slaan bij de grabbelton op de plaatselijke kermis.
Hoe dan ook, vorig jaar zat ik me al maanden te verheugen op het kerstpakket van manlief. Hij werkte sinds een paar maanden bij een groot, gerenommeerd bedrijf met uitstekende secundaire arbeidsvoorwaarden. Er zat een superkerstpakket aan te komen, dat voelde ik.
Mijn man had in de wandelgangen op zijn werk al vernomen dat heel veel mensen er voor kozen om het kerstpakket te schenken aan een goed doel. Want Kerstmis gaat om géven, niet om krijgen. Ik weet het. De graaicultuur. Overdaad. Armoede. Eigenlijk is het niet gepast om je te laven aan een doos vol lekker eten. Een beetje fatsoenlijk persoon vult een machtiging in voor een fiks bedrag aan Afrika.
Helaas voor de minder bedeelden in deze wereld werd bij ons het kerstpakket gewoon besteld. Om mijn schuldgevoel een beetje te onderdrukken, besloot ik om ons kerstdiner dit keer low key te houden. Geen fancy twaalf gangen-proeverijtjes, maar een degelijke doch feestelijke maaltijd met misschien een biologisch biefstukje of zelfs een vegetarisch dagje. ‘In ieder geval geen wild!’ riep ik vol overtuiging. ‘Dat is pas erg, al die mensen die in de rij staan bij de poelier, alleen omdat het Kerstmis is!’ Ziezo! Ik mocht dan wel niks gedaan hebben voor de armen, in ieder geval kleefde er aan mij geen fazantenbloed. Stichting Wakker Dier zou trots op me zijn.
Al snel brak de laatste dag voor Kerst aan. Ik had het huis aan kant, de boodschappen in de koelkast, de kaarsjes brandden. En toen kwam manlief thuis. Met in zijn handen een koeltas van de supermarkt.
'Waar is het kerstpakket?’ riep ik hebberig, en duwde hem opzij om te kijken of er achter hem soms een grote doos in de gang stond.
‘Eh… hier,’ sprak hij beteuterd terwijl hij de tas op het aanrecht zette. ‘Het is traditie bij de zaak dat je je kerstdiner mee krijgt als kerstpakket. We moeten het alleen wel zelf klaarmaken.’ Hij opende de plastic tas. Pakje boter, een citroen, krieltjes, sla, crème fraîche.Als laatste kwam er een doosje uit de tas: Vier kwartels. Van de poelier.
Dit jaar vullen we misschien toch maar die machtiging in...