Danielle van Schaik

Welkom op mijn site!

Juf Netjes (gepubliceerd op website VROUW magazine/Telegraaf 1 april 2011)

Vroeger noemden wij onze moeder Juf Netjes. Als u even mee graaft:De tekenfilmserie Dokter Snuggles uit de jaren tachtig, over die uitvinder met die paraplu. Juf Netjes was zijn huishoudster die altijd met een stofdoek in haar hand door het beeld liep.
Elke maandag hield onze eigen Juf Netjes grote schoonmaak. De planten gingen van de vensterbank en werden afgespoeld onder de douche (echt!), beddengoed werd buiten gehangen, alle ramen gingen open en de stofzuiger maakte overuren. Rommel kenden wij niet thuis, alles zag er altijd uit als ware het een showroom.Juf Netjes schreeuwde dan ook het grootste gedeelte van de dag bevelen als ‘Schoenen uit!’ en ‘Handen wassen!’
Als er na school vriendjes of vriendinnetjes kwamen spelen werden wij door Juf Netjes bij de deur opgewacht om er zeker van te zijn dat vieze schoenen niet verder kwamen dan de mat. Ze hebben het er nog over, mijn oud-klasgenootjes. Laatst was ik op een reünie, en het enige dat iedereen tegen mij zei was: ‘Wat ben je afgevallen!’ en ‘Vroeger moesten we bij jullie altijd onze schoenen uittrekken’. Dat is het enige dat men zich van mij kan herinneren, dat ik dik was en een hysterische moeder had.
Na het eten moesten we onze handen wassen. Dit tot verbazing van de vriendjes en vriendinnetjes. Die moesten dat thuis vóór het eten doen. Wij niet. Het kon Juf Netjes niet schelen of er tijdens de lunch nog e-colibacterieën onder onze nagels zaten. Als er nadien maar geen chocopasta aan de deurkruk kwam.
Nu, pakweg dertig jaar later, zit Juf Netjes op de grond van haar studeerkamer, met een wanhopige blik op haar lieve gezicht. Om haar heen enorme stapels rommel. ‘Erg hè?!’ zucht ze. ‘Ik zie door de bomen het bos niet meer, kun jij me helpen met opruimen?’ ‘Natuurlijk’, zeg ik. ‘Wanneer komt de container?’ Juf Netjes schudt haar hoofd. ‘Het hoeft alleen opgeruimd’, roept ze snel. ‘Er hoeft niks weg!’ Ik kijk rond. Overal liggen boeken, tijdschriften, lappen stof, dingetjes, frutsels. ‘Dit kan toch wel in de prullenbak?’ Ik houd met opgetrokken neus een beertje omhoog. Op zijn truitje staat Frans Bauer. Juf Netjes zwijgt en bijt nerveus op haar lip. Dan valt mijn blik op een overvolle doos op haar bureau. Er zitten zo’n honderd memoblokjes met patchworkrandjein. ‘Wat moet je nou met zoveel blokjes ma, de helft kan wel weg,’ zeg ik streng. Nu begint Juf Netjes paniekerig te roepen: ‘Nee! Laat maar, ik zoek het allemaal straks zelf wel uit!’ Na drie dagen waarin we toch een paar vuilniszakken afvoeren, hebben we de studeerkamer weer enigszins begaanbaar. ‘Bedankt hoor!’ zucht Juf Netjes opgelucht. ‘Ik had het zonder jou niet gekund.’
Ik vraag me af wanneer de rollen precies zijn omgedraaid. Misschien toen wij uit huis gingen, en ze weer tijd kreeg voor een echte hobby. In ieder geval mag je, sinds Dokter Snuggles en Juf Netjes opa en oma zijn geworden, gewoon met je modderschoenen naar binnen. Juf Netjes is bevrijd van haar schoonmaakwoede.
En ik? Mijn kinderen mogen hun schoenen aanhouden, maar ze moeten voor én na het eten hun handen wassen. Chocopasta kruipt waar het niet gaan kan…

 

copyright © 2011 Danielle van Schaik