Danielle van Schaik

Welkom op mijn site!

Complot

‘Nee, deze pasfoto is helaas niet geschikt. U heeft uw mond open. Dat mag tegenwoordig niet meer.’ De ambtenaar van de gemeente kijkt me met een sadistisch lachje aan. Ik heb net een half uur in de rij gestaan voor een nieuw rijbewijs en voel mijn bloeddruk stijgen met de seconde. ‘Jullie hebben dezelfde foto vorig jaar nog in mijn nieuwe paspoort geplakt,’ protesteer ik.
‘Helaas, de regels zijn veranderd. U zult toch echt een andere pasfoto moeten laten maken.’ De vrouw haalt haar schouders op. Ze draagt een sjaaltje om haar nek waaraan ik haar met gemak de balie over zou kunnen sleuren. Maar dat doe ik niet, want ik ben een beschaafd persoon. In plaats daarvan klem ik mijn kaken op elkaar en stamp binnensmonds vloekend het gemeentehuis uit.
Even later zit ik bij de fotograaf. Misschien is het niet eens zo’n slecht idee, nieuwe pasfoto’s . Op de vorige sta ik niet echt florissant, want met mond open, en dat is nou eenmaal niet de meest flatteuze pose. Bovendien heb ik vandaag een very good hairday, en straal ik -waarschijnlijk door de stress bij het gemeentehuis - een gezonde energie uit.
‘Kin meer naar beneden,’ commandeert de fotograaf. ‘En iets vriendelijker kijken.’
Twee minuten later krijg ik een klein mapje in mijn handen gedrukt. Had ik mijn mond tijdens de foto-shoot netjes dicht; nu valt hij open. ‘Dat… dat ben ik niet,’ stamel ik. De vrouw die uit het kartonnen raampje staart heeft diepe groeven in het gezicht, een haardos gelijkende een ontplofte egel, en een vermoeide, moedeloze blik in haar doffe ogen. Ik probeer een opkomende aanval van hyperventilatie te onderdrukken en klamp de fotograaf aan.
‘In het echt ben ik veel leuker!’ Ik hoor zelf hoe aarzelend het klinkt.
‘De camera liegt niet,’ zegt de man. ‘Dat is dan tien euro alstublieft.’
De camera liegt niet? Ik denk aan de fotomodellen in de glossy’s. Even overweeg ik om te vragen of de pasfoto niet gefotoshopt kan worden. Maar het is druk in de zaak, er zijn nog meer mensen die met hun mond dicht op de kiek moeten. Ik stop de foto’s in mijn tas, en fiets naar huis om te kijken of we nog ergens Prozac hebben.
Als ik het verhaal aan een vriendin vertel zegt ze: ‘O, dat heb ik ook.’ Ze laat me een pasfoto zien van iemand die lijkt op een gevaarlijke, ontsnapte crimineel. ‘Ik hoop niet dat ik erop lijk,’ zegt ze erbij.
En dan wordt het me pas duidelijk. Het is een complot! De gemeente verandert elke keer de regels voor een pasfoto, de fotograaf neemt daarop een zo lelijk mogelijke prent, de psychotherapeut vangt de identiteitscrisis op, schrijft kalmeringsmiddelen voor en zegt dat de patiënt eigenlijk op vakantie naar het buitenland zou moeten gaan om bij te komen. Waarna deze eerst weer langs het gemeentehuis moet om zijn of haar paspoort te vernieuwen. Dat niemand dit frauduleuze zooitje eerder ontmaskerd heeft! Ik meld me bij deze aan als klokkenluider. Verslaggevers, kom maar op! Ik ben bereid het hele verhaal in de landelijke pers uit de doeken te doen, inclusief de namen van de gemeenteambtenaar en andere betrokkenen. Als ik maar niet met foto in de krant hoef…