Danielle van Schaik

Welkom op mijn site!

BLS

Toen de dag aanbrak dat mijn leeftijd op een stickertje onder mijn schoenen stond, leek het mij een goed idee om eens zo’n reanimatiecursus te volgen. Nu de ouderdom met rasse schreden nadert wordt de kans alleen maar groter dat er op een dag iemand een hartstilstand krijgt.
‘Uitstekend idee!’, riepen mijn familieleden. Niemand die aanbood om mee te gaan voor het geval míj eens iets zou overkomen, maar oké. Ik meldde me aan bij de hartstichting en ging een paar weken later vol goede moed op pad.
De cursus met de verwarrende naam BLS (ik dacht dat dat een soort engelse bacon-en-sla sandwich was, maar het bleek te staan voor Basic Life Support) werd gegeven op de meest toepasselijke locatie die ik kon bedenken: het bejaardentehuis. Het rook er naar gekookte aardappels, urine en de naderende dood.
Even later zaten mijn medecursisten en ik in een kring met een kopje koffie. De cursusleider, Niek, zette een filmpje op, waarin een acteur voordeed hoe het eruit ziet en klinkt als iemand een hartstilstand krijgt. De stemming zat er meteen goed in! Ondertussen pakte Niek een sporttas en haalde daar een stel benen uit. De rest van het lijk kwam uit een andere tas. Ik vroeg me af of Niek soms ook lichaamsdelen in zijn vriezer bewaarde.
Na een korte les over reanimatie mochten we gaan oefenen. De pop lag wegens ruimtegebrek inmiddels in de hal, bij de lift. De eerste cursist was nauwelijks begonnen met de mond-op-mond beademing of de liftdeuren zoefden open. Een oude dame kwam achter haar rollator de hal in geschuifeld. ‘O!’ riep ze verschrikt, ‘is er iemand onwel geworden? Heeft u de ambulance al gebeld?’
‘Nee, mevrouw, dit is een oefening’, zei Niek.
De vrouw sloeg een hand voor haar mond. ‘Is het mevrouw Hoeveling?!O, die was vorige week al niet lekker!'
‘Nee!’, riep Niek nu harder. ‘Het is een oefening, er is niets aan de hand.’
Het vrouwtje schudde haar hoofd en droop af. ‘Ik hoop dat ze de ambulance gebeld hebben’, hoorde ik haar nog mompelen. Nog geen drie minuten later, ja hoor, pling! De lift. Een man met een stok stiefelde naar buiten.
‘Wat is hier aan de hand, is mevrouw Hoeveling dood? ‘
'Nee,’ riepen wij in koor, ‘het is een OEFENING!’.En zo ging het de hele avond. Niek was drukker met het afvoeren van bezorgde bejaarden dan met het geven van de cursus. Ik begon me af te vragen of mevrouw Hoeveling altijd rondliep in een trainingsjack en blote benen. En wat deden de bejaarden nog zo laat op de gang? Moesten die niet al lang in bed liggen?
Al met al was het een deprimerende avond. Gelukkig was ik na een paar keer oefenen op mevrouw Hoeveling geslaagd voor de cursus. Uitgeput keerde ik huiswaarts, de bittere smaak van de ontsmettingsdoekjes nog op mijn lippen.
‘En, hoe ging het?’, vroeg het thuisfront.
‘Uitstekend!’, riep ik terug. ‘Jullie kunnen allemaal doodvallen!’