Danielle van Schaik

Welkom op mijn site!

Bang

Bang

Ik ben nogal schijterig aangelegd. Noem een angst en ik heb hem: Hoogtevrees, claustrofobie, vliegangst, ik ben werkelijk voor alles bang. Met de meeste angsten is goed te leven. Ik klim niet op ladders en de kruipruimte van ons huis ken ik alleen van horen zeggen. Het enige lastige is de snelwegangst. Heel onhandig als je een keer ver weg moet.
Soms denk ik per ongeluk dat het over is, net als een griepje. Zo waren we van de zomer een dagje in een pretpark. ‘Mam, ga je mee in de achtbaan?’ vroegen de kinderen. Ik keek eens naar Mine Train, een kinderachtig treintje dat vol zat met kleuters en niet eens over de kop ging. ‘Tuurlijk,’ riep ik in een vlaag van verstandsverbijstering. Even later werden we omhoog getakeld. Wat volgde kan ik alleen omschrijven als een bijna-doodervaring: dit moet André Kuipers gevoeld hebben toen hij in die capsule door de dampkring ging!
De rest van de dag ben ik met beide benen op de grond gebleven, afgezien van een horror-tochtje in die ellendige kabelbaan, maar dat verhaal zal ik jullie besparen.

Vroeger schaamde ik me voor mijn angsten. Dan verzon ik dat ik een smoes als iedereen op de kermis in de zweefmolen ging, of riep ik dat ik de trein gewoon milieuvriendelijker vond dan de auto. Totdat ik op een dag Matthijs van Nieuwkerk hoorde zeggen dat hij er ook last van heeft. Matthijs! Van Nieuwkerk!
Matthijs schijnt ook regelmatig van zijn fiets te stappen omdat hij niet over een brug durft. Matthijs kruipt ook niet meer achter het stuur als hij over de snelweg moet. En ik heb dit niet uit de Privé of Story, maar gewoon van de man zelf in een uitzending van College Tour.
Sinds die glorieuze dag kan ik weer met opgeheven hoofd door het leven. Als nu iemand vraagt ‘Hè? Heb jij snelwegangst/ claustrofobie/hoogtevrees?’ buig ik niet langer mijn rode kop. ‘Ja, ik ben een angsthaas!’ glunder ik in plaats daarvan trots. ‘Net als Matthijs,’ voeg ik er wel voor de zekerheid aan toe. Meestal wordt er dan met ontzag geknikt.
Bedankt, Matthijs, namens alle schijtluizen in Nederland! Dankzij jou durven we nu voor onze fobieën uit te komen. Sterker nog, bang zijn is nu zelfs een trend! Ik zie het steeds vaker om me heen:  dappere dodo’s zijn uit, lafhartige bangeriken zijn in. Een echt hippe vent staat tegenwoordig openlijk te hyperventileren in een volle winkelstraat. En een supercoole moeder gaat gewoon nooit, nóóit meer in de achtbaan!